Pages

Blogger templates

Blogroll

Featured 1

Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.

Featured 2

Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.

Featured 3

Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.

Featured 4

Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.

Featured 5

Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.

Thursday, April 30, 2009

juego

Viajo a Tarragona en tren, en una mañana soleada de un día cualquiera, con la única pretensión de encontrar nuevos aires en lo que espero sean (por fin) los últimos días de una convalecencia que ha resultado ser más pesada de lo que había previsto.

Al contrario que en otras recientes ocasiones, -motín a bordo incluído-, este viaje resulta extrañamente apacible y, mientras voy dejando atrás el paisaje urbano de esta ciudad nerviosa, me pregunto -en una sensación que se repite con cierta frecuencia ultimamente- si este lugar acabará siendo mi sitio, aunque dejaré esa reflexión para otro momento.

Abro las primeras páginas del vila-matiano 'Doctor Pasavento' y leo cómo su autor se encuentra también en un viaje ferroviario a Sevilla, un viaje hacia la frontera entre realidad y ficción como primera étapa de un trayecto hacia la desaparición.

Sigo leyendo totalmente enganchado mientras el sol acaba por resultar cegador en ese tramo del Garraf donde túneles y playas se suceden durante algunos kilómetros, cuando me doy cuenta que este periodo de forzado descanso me está sirviendo también para redescubrir ciertas aficiones y ceder a una pluralidad de estímulos que no siempre (o quizá si) tienen demasiado que ver con el yo que he venido siendo durante mucho tiempo.

Leí a Canetti que 'las personas que conocemos desde hace demasiado tiempo estrangulan a los personajes que nos gustaría inventar', y aunque sin muchas de esas personas yo hoy no podría ser nadie, no puedo dejar de estar de acuerdo con él, pues es para mí la huída de ese núcleo esencial, un estímulo vital que, de uno u otro modo, se ha repetido con relativa frecuencia en los últimos años.

También recuerdo que he de ser más constante y me planteo retomar mis ejercicios de 'Gimnasia caligráfica', quizá mañana sea una buena oportunidad si al final no llueve para intentar emular esa 'tentativa de agotar la plaza Rovira' en la que VM imitaba a su vez lo que G.Perec hiciera en la parísina de Saint Sulpice... Como ya decía en ese 'post' se trata sólo de una original forma de gimnasia caligráfica sin objetivo literario alguno. Veremos en qué queda.

Sigo leyendo las desventuras del 'Dr.Pasavento' en su huída a Nápoles y me planteo si no sería interesante emular también ese viaje, ese 'escribir para ausentarse' de Vila-Matas en una reflexión sobre uno mismo, y me viene a la cabeza Lisboa, y un Portugal que como bien dice una escritora 'bloggera' puede sea el único lugar de esta Iberia que conserve la belleza de lo 'auténtico' aunque sólo sea en pequeños rincones.

Aún no sé explicar bien qué me ata a esa ciudad pero, desde que la inexistencia de un convenio Erasmus con mi facultad frustrara hace ya muchos años mi deseo de vivir un tiempo allí, son recurrentes mis ganas de volver a verla, como en ese 'outra vez te revejo' de Pessoa, uno de los pocos versos -sino los únicos- que podría recitar de memoria....

Outra vez te revejo —Lisboa e Tejo e tudo—, Transeunte inútil de ti e de mim, Estrangeiro aqui como em toda a parte, Casual na vida como na alma, Fantasma a errar em salas de recordações, Ao ruído dos ratos e das tábuas que rangem No castelo maldito de ter que viver...

Si bien quizá para 'desaparecer' debiera encontrar un lugar que me sea totalmente ajeno, sin el más mínimo rastro de ese lugar en mí... seguiré pensando.

El resto de este breve 'viaje' fue estupendo, anduvimos por la costa, al pie de acantilados, pequeños castells, playas infinitas totalmente desiertas y un bonito pueblo que resultaba casi un espejismo en este Mediterráneo arrasado... Gracias Ana, nos volvemos a ver pronto.

Para acabar he de recordar lo que dice la declaración de intenciones de este espacio de nombre lamentable, y no es otra cosa que reiterar que estas reflexiones aquí escritas son carentes de cualquier vanidad, no tienen más propósito que ser una cierta 'terapia' personal, no pretenden ser leídas por nadie, pues carecen de cualquier valor más allá del que les dá su autor (que no es poco), y aunque sigo sin desprenderme de un cierto pudor en este mundo virtual he de reconocer que se agredecen sus visitas.

Monday, April 27, 2009

-



Spring brings the rain
With winter comes pain
Every season has an end.

I try to see through the disguise,
But the clouds were there,
Blocking out the sun, (the sun).

Empanadilla

Adelanto mi regreso a Barcelona de improviso. No logro mejorar y el bulto en mi mejilla parece no querer remitir pese a las dósis infames de penicilina.

Subo al avión, me acomodo en mi butaca y de repente un perfume a cuadra me retrotrae a mi infancia veraniega en la Cantabria profunda. El Inserso parece haber conseguido que los vuelos a media mañana vayan llenos de jubilados y que hasta la paisanuca del al lado (causante del mencionado aroma) vaya a cambiar por unos días los 'pindios' prados pasiegos por los aires modernistas de la capital catalana...

Despegue, vistas impresionantes a la bahía santanderina e intento cerrar los ojos como queriendo buscar un momento de tregua en medio de las nubes... y de repente me interrumpen con un '¿Desea usted una empanadilla?' ... ¿Una empanadilla? ... parece que estos de Iberia con la crisis han cambiado los bocadillos por empanadillas, ¡Si Encarna levantara la cabeza!...

Llegada a casa sin más detalles surrealistas de mención y en breve subida al barrio de los colegios, clínicas y escuelas de 'negocio' opusianas para ver si este capítulo de mi convalecencia acaba como 'Alien' o 'El exorcista'.

A pesar de lo que pueda parecer no tengo fiebre.


Friday, April 24, 2009

::::::::::::: Tregua ::::::::::::::




A brisa do Coraçao
Dulce Pontes & Ennio Morricone
B.S.O. 'Sostiene Pereira'

Tuesday, April 21, 2009

Panorama

Darse de bruces con un mundo nuevo y magnífico, completamente extraño, por despiste.
E.Canetti

No sé si es del todo despiste, casualidad o serendipia, pero las cosas buenas (y nuevas) siempre me acaban pillando por sorpresa... lo chungo, sin embargo, casi siempre lo he visto venir.

Por ahora me gusta el panorama...
mar

19 °C | 12 °C
mié

21 °C | 11 °C
jue

23 °C | 10 °C
vie

19 °C | 10 °C

... sigo sin saber muy bien qué busco, quizá nunca
lo encuentre, pero mientras tanto seguiré en el empeño...



Thursday, April 16, 2009

Insignificantes



Poco ha durado la energía de estos días pasados de mar y descanso lluvioso.

No tiene la culpa volver a esta ciudad nerviosa, simplemente han coincidido en ella determinadas circunstancias.

Será cuestión de intentar distanciarse, pero cuesta en esta rutina sin horizonte a la vista. Seguiremos intentándolo con mayor o menor fortuna.

Al fin y al cabo, somos insignificantes por más que nos empeñemos en creer lo contrario.


Tuesday, April 7, 2009

Niente da aggiungere



Ho ancora la forza.
Luciano Ligabue e Francesco Guccini.

Ho ancora la forza che serve a camminare,
picchiare ancora contro per non lasciarmi stare
ho ancora quella forza che ti serve
quando dici: "Si comincia !"

Ho ancora la forza di guardarmi attorno
mischiando le parole con due pacchetti al giorno,
di farmi trovar li da chi mi vuole
sempre nella mia camicia...

Abito sempre qui da me,
in questa stessa strada che non sai mai se c'è
e al mondo sono andato,
dal mondo son tornato sempre vivo...

Saturday, April 4, 2009

Sin título





El placer de adoptar nuevos papeles ante personas que le conocen a uno bien, escabullirse de ellos, por decirlo de algún modo, es tan grande que la invención de nuevos caracteres, como corresponde al oficio de dramaturgo o del novelista, resulta relativamente aburrido. Seguramente por eso muchos de los más excelsos personajes no pasaron a la posteridad.

Uno quisiera ser ellos, intensamente, y ver cómo actúa su magia sobre los demás, no sólo consignarlos y conservarlos. Resulta liberador ver hablar a estas viejas manos en lenguas nuevas que poco antes ni uno mismo conocía. Resulta gratificante meterse en un nuevo rostro y volver a colgar sobre él el viejo como si fuera una máscara.

Es vergonzoso que uno no se permita de ningún modo ciertas metamorfosis.
El carácter es la selección entre las metamorfosis.

Elías Canetti.
El suplicio de las moscas.

Wednesday, April 1, 2009

A well respected man



No es nada nuevo, nada que no haya salido en prensa, y por desgracia tampoco se trata de un caso aislado...

El que aparece en esta foto, Sir Fred Goodwin, era uno de los 'hombres respetados' de la pérfida Albión, nombrado banquero y empresario del año en varias ocasiones y que tras llevar a la quiebra uno de los mayores bancos británicos se ha vuelto para casa con la nada despreciable pensión de 700.000 libras al año...

Lo que me ha llamado la atención es la noticia que he encontrado por la red, en la que se cuenta cómo la casa de este tipo ha sido apedreada por un grupo denominado 'Bank Bosses Are Criminals' (BBAC). La crónica cuenta -parece difícil de creer- que el tipo se defendió de las piedras, lanzando monedas! y tuvo la desfachatez de decir “¡Cuando se os acaben las piedras, yo seguiré teniendo dinero, desgraciados!”...

Supongo que los BBAC no sean considerados muy 'respetables' pero olé sus huevos!! (Lo siento si la expresión viene cargada de demasiada testosterona).

Pues nada, que en esas andamos... lo peor es que sigue habiendo mucho 'well respected man' por ahí suelto, yo los veo cada día para mi desgracia... incluso administramos sus salarios, sus bonus y demás... Para escribir un libro.

... Qué jodido está ganarse el pan hoy en día, cuántos sapos hay que tragarse...
A ver si ahorramos un poco y en unos años montamos un chiringuito en la playa ahora que dicen que con el cambio climático el Cantábrico acabará siendo otro rincón del Mediterráneo...



Por cierto, hay quien dice que todos llevamos un 'Fred Goodwin' dentro... lo malo es que igual tiene razón...