Pages

Blogger templates

Blogroll

Featured 1

Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.

Featured 2

Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.

Featured 3

Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.

Featured 4

Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.

Featured 5

Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.

Wednesday, July 29, 2009

La lectura bárbara

''Leer mal un texto es la cosa más fácil del mundo;
la condición indispensable es no ser analfabeto''


''Una vez superada esa etapa, más cívica que intelectual, las posibilidades que se ofrecen para desmantelar, tergiversar e interpretar erróneamente una frase, una página, un ensayo o un libro son, no diré infinitas, pero sí numerosísimas. No pretendo ni agotarlas ni clasificarlas, tareas destinadas a eruditos pacíficos o a hombres seguramente geniales. Me conformo con enumerar algunas variedades exponiéndolas no por su rareza sino por su recurrencia. Nada de cisnes negros o tréboles extraños, más bien perros callejeros que trotan en grupo.''

Manual del distraído [Alejandro Rossi]

Sunday, July 26, 2009

Propósito

Notas

"Es algo terrible pero que recomiendo a todo el mundo, porque escribir es corregir la vida
-aunque sólo corrijamos una sola coma al día-"

Enrique Vila-Matas


-------------


Era ya tarde para obsesionarse con poder encontrar su sitio algún día. Todo esfuerzo por identificarse con un determinado espacio y tiempo resultaría inútil, simplemente una falsa ilusión al dictado de un estado de ánimo que no siempre era tan estable como desearía. Pero tampoco era cuestión de hacer ningún drama de ello, ¡Faltaría más! Al fin y al cabo esa sensación de ir por la vida como un equilibrista sin red no cambiaría mucho si tuviera ese otrora anhelado rincón, un rincón que por otro lado ya no sabía si era una región física o un espacio inexistente donde encontrarse con no se sabe quien.

Lejos de lamentarse pensó que sería estimulante explorar en su imaginación lo que podría haber sido de él de haber estado en otros sitios, de haber tomado otros caminos que le hubieran llevado a conocer otras geografías, probablemente otras personas. No pretendía ser aquello un ejercicio nostálgico de recuerdos inexistentes, nada más lejos de su intención, sino un mero entretenimiento cuyos detalles dejaría al azar. De hecho, y a pesar de que en los billetes siempre hubiera escrita una fecha y un lugar de regreso, éste pretendía ser un viaje para no regresar nunca, para explorar espacios desconocidos, con lo geográfico por excusa.

En ese momento de su vida se planteaba dibujar con la escritura un mapa distinto, un mapa paralelo, que no sabría qué podría depararle y al que pensó en llamar Atlas de geografía accidental, o quizás el mapa de un pasado impredecible, o tal vez... bueno, el nombre lo dejaría para otro día.


Sunday, July 19, 2009

Regiones conocidas


Es costumbre mía despreocuparme de lo que está lejos -las soluciones, el otro lado de la moneda, las páginas finales-; siempre he tratado, por otra parte, de no acercarme demasiado a la verdad, o cuando menos, a las grandes verdades, prefieriendo decididamente los terrenos laterales, los callejones sin salida, las ideas sin ningún futuro. Para sobrevivir entre ese polvo mi carácter ha sufrido modificaciones y es probable que a estas alturas sea inferior a cualquier expectativa.

Me clasifico, pues, como intelectual de corto aliento; me dedico a las intuiciones rápidas, fulgurantes, esas cuya exposición cabe en unas cuantas frases bien pulidas. No hay recetas para provocarlas, salvo quedarse quieto, inmóvil, sin mover un dedo, corriendo el riesgo, si es de noche, de que también lleguen los zancudos.

(...)

Más aún, con el tiempo he logrado una auténtica repugnancia por las grandes figuras, por los héroes culturales; desde hace muchísimos años mis lecturas se nutren de epígonos, de confortables personajes secundarios cuya luz es un reflejo de los grandes astros. Encuentro en ellos más claridad, más orden, menos impertinencia. No extrapolan, carecen de visiones totalitarias, los puedo abandonar sin remordimientos.

Manual del distraído [Alejandro Rossi]

Tuesday, July 14, 2009

Movimiento


''El viaje siempre recomienza, siempre ha de volver a empezar, como la existencia, y cada una de sus anotaciones es un prólogo; si el recorrido del mundo se transfiere a la escritura, éste se prolonga en el traslado de la realidad al papel. Tomar apuntes, retocarlos, borrarlos parcialmente, reescribirlos, desplazarlos, variar su disposición. Montaje de las palabras y las imágenes, captadas desde la ventanilla del tren o cruzando una calle y doblando la esquina.

Sólo con la muerte, recuerda Karl Rahner, gran teólogo del camino, cesa el status viagiatoris del hombre, su condición existencial de viajero. Viajar, pues, tiene que ver con la muerte, como bien sabían Baudelaire o Gadda, pero también es diferir la muerte, aplazar lo máximo posible la llegada, el encuentro con lo esencial, tal como el prefacio difiere de la verdadera lectura, el momento del balance definitivo y del juicio. Viajar no para llegar sino por viajar, para llegar lo más tarde posible, para no llegar posiblemente nunca.''


Claudio Magris - El viajar infinito (Prefacio)

''Las personas que viajan solas tienen un sexto sentido, una especie de facilidad o capacidad de percepción muy superior a la de las que viajan acompañadas y todo el rato están hablando como cotorras y no se fijan en nada.''

Enrique Vila-Matas - El viaje vertical

A pesar de la opinión Vila-Matiana, no me siento aún muy cómodo en el viaje solitario. Desde luego coincido en esa incrementada capacidad de percepción, pero no suelo llevar muy bien estar demasiado tiempo conmigo mismo. De momento prefiero viajar acompañado (según de quien) aunque perderme premeditadamente sea siempre un pequeño detalle imprescindible.

Quizás la causa de todo sea que no siempre me llevo bien con los silencios a pesar de que sean frecuentemente la única respuesta posible.

(...)

''El que viaja en compañía tiende a comentar con los otros todo lo que ve y a encontrarlo todo muy extraño. Y no percibe —sólo si viaja solo se da cuenta de ello— que en realidad el extraño siempre es él''.

Enrique Vila-Matas - El viaje vertical

''En el viaje, desconocidos entre gente desconocida, aprendemos en sentido fuerte a no ser Nadie, comprendemos concretamente que no somos Nadie. Y precisamente, en un lugar querido que se ha trocado casi físicamente en una parte o una prolongación de la propia persona, esto permite decir, haciéndole eco a don Quijote: aquí yo sé quién soy.''

Claudio Magris - El viajar infinito (Prefacio)

Saber quién uno es no siempre es tan fácil, debiera ocurrir cuando se vuelve a un lugar que, como dice Magris, se ha convertido ya en una prolongación de la propia persona. Lo complicado resulta cuando esos lugares se han difuminado, y uno se siente extranjero en todas partes. Una sensación que tiene también mucho de agradable, frecuentemente una elección vital, si bien a veces parezca ir caminando por un alambre sin tener muy claro si una red nos espera si caemos.

Me ronda por la cabeza un viaje literario y probablemente solitario. Tendrá que esperar. Candidatos son Austria y otros lugares de la 'MittleEuropa', o tal vez Trieste y un posterior salto balcánico...

Veremos...


nota2: Las prisas no son buenas...


Sunday, July 12, 2009

Descanso













Tres días frenéticos.
4 ciudades, casi 1800 kilómetros y un poco de todo:
celebración, estudio, calor, lectura, baño, recuerdos, lenguas, ...
En Madrid pasé por la exposición de la fotógrafa Annie Leibovitz.
Me engancharon sus fotos más personales, lejanas del relumbrón mediático.

Mañana veré el DVD que compré:



y más...

http://www.youtube.com/watch?v=XTyd8FfLoT4

Del 'Manual del Distraído' me reservo para otro día... de momento, muy muy bueno.

Wednesday, July 8, 2009

Tarde estupenda

Salgo prontito del trabajo tras una conversación de desenlace previsible con un 'company de feina'. El caso es que hoy todos los periódicos regalaban un papelote amarillo de notables dimensiones para que el personal salga a la calle a hacer 'la ola amarilla más grande del mundo'. Todo ello bajo el patrocinio del 'Visc-a Barcelona', y ahora descubro que con webs, videos y demás accesorios... La propaganda absurda ha llegado a niveles surrealistas...

El caso es que al expresar mi opinión sobre los millones de euros despilfarrados en esta y otras campañas en la línea 'som els millors del mundo mundial', la respuesta ha sido 'bueno, en todas las ciudades es igual' con un tono de cierto desagrado. Confirmo una vez más que como 'nouvingut' no tengo derecho a la crítica o al menos siempre, haya hecho lo que haya hecho, me sitúa irremediablemete en la desafección al régimen. Qué le vamos a hacer, ya no sorprende, ni cabrea, ni nada... Hoy tenía cosas más interesantes en qué pensar.


Salgo directo a La Central, pasando por la arboleda sentenciada, y una vez en la calle Mallorca por fin encuentro el 'Manual del Distraído' de Alejandro Rossi, un libro al que venía siguiendo la pista desde hace tiempo y del que, a pesar de su no muy agradable edición de bolsillo, tengo grandes expectativas.
Ojeo también un libro de arquitectura y urbanismo neoyorquino que no acaba de convencerme y tras cruzarme con el 'Dietario Voluble' no puedo evitar ojearlo y como era de prever engancho y me lo llevo. Estoy como un niño el día de los Reyes Magos, con una euforia ansiosa como si no supiera por qué juguete empezar. Iré despacito que todo lo que tengo entre manos se merece una lectura intensa pero reposada.


Ver mapa más grande

Salgo y subo por Rambla Catalunya hasta el metro y esos apenas 300 metros de paseo me reconcilian con todo, quizá también conmigo mismo. Una gozada incluso ya bajo tierra y todo pese a que en el metro barcelonés tengas en verano la sensación de meterte en un congelador quizá para contrarrestar la asfixiante espera en el andén. ('Chafugor' fue recuerdo una de mis primeras palabras en catalá).

(...)

Yo, que en estos últimos días entre el calor e historias varias estaba un poco-bastante pesadito, vuelvo a un estado cuasi de euforia sin solución de continuidad. Música, lecturas, celebraciones y amistades tienen la culpa y tengo toda la intención en perseverar en esa línea.

Probablemente no sea el mejor del mundo en nada y esa cierta desafección de la que se me acusa, y a la que hoy no presto atención, alguna vez pueda ser también causa de esa pesadez temporal.
En esa línea empiezo a plantearme muchas cosas, pero mañana será otro día.

Preparo el finde de recuerdos varios con 'questa graziosa canzone di ragazzini'... banda sonora dei tempi di vacanze romane... (Estupida, pero emociona)



Bon cap de setmana.

Tuesday, July 7, 2009

Esperando



Lo que espero sacar del horno en 10 minutos, debiera ser mi plato 'estrella'.

Claro que para un limitado cocinero como yo, la escala de 'estrellas' va a otro nivel.

Todo es relativo. Me voy que se me quema...

Sunday, July 5, 2009

Color



''¿Quién decidió que se debe escribir sólo cuando se tiene algo que decir? El arte consiste precisamente en no escribir lo que se tiene que decir, sino algo completamente imprevisto.''
Gombrowicz.





There is fiction in the space between
The lines on your page of memories
Write it down but it doesnt mean
Youre not just telling stories

(Summer & motorbike memories:)





While they´re standing in the welfare lines
Crying at the doorsteps of those armies of salvation
Wasting time in the unemployment lines
Sitting around waiting for a promotion


Con esta web os podéis descargar en mp3 las canciones del 'Goear'.

Follow the signs >>>>


>>>>>

Ya dije una vez por aquí que hasta ahora las cosas malas las he ido viendo venir en mayor o menor medida, y que las buenas, frecuentemente me han pillado por sorpresa.
Parece que la historia se repite y tras un finde muy plasta todo vuelve a su sitio,
quizás sólo sea cuestión de una bajada de temperaturas...