Pages

Blogger templates

Blogroll

Featured 1

Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.

Featured 2

Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.

Featured 3

Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.

Featured 4

Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.

Featured 5

Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.

Monday, March 29, 2010

Carta de ajuste


Salgo a dar una vuelta...

Sunday, March 28, 2010

Tarde


CCCB: He visto esto:



y esto:

Familistère, Yves-Marie Mahé. 2008, vídeo, 12 min

"La nature humaine fait que les parents aiment leurs enfants plus que les enfants n'aiment leurs parents. Ce film explique pourquoi."

Rodeado de 'modernikis' locales y franceses, que no sé que es peor :-)

(Fé)llini


1 2 3 4 5 6 7 8



Las putas siguen tomando el sol.

Friday, March 26, 2010

Mapa







Put it all behind you

Thursday, March 25, 2010

Un día cualquiera


1. Esta mañana mientras esperaba a hacerme una radiografía leía en Dublinesca "La importancia de otro lugar" de Philip Larkin. El título me llamó la atención y pensé en esa necesidad de mirar Elsewhere, Ailleur... Altrove... (Este es el toque pedante de la entrada, bueno, quizás no el único).


Lonely in Ireland, since it was not home,
Strangeness made sense. The salt rebuff of speech,
Insisting so on difference, made me welcome:
Once that was recognised, we were in touch

Their draughty streets, end-on to hills, the faint
Archaic smell of dockland, like a stable,
The herring-hawker's cry, dwindling, went
To prove me separate, not unworkable.

Living in England has no such excuse:
These are my customs and establishments
It would be much more serious to refuse.
Here no elsewhere underwrites my existence.


2. Apenas me da tiempo a leer algunas páginas y, tras la descarga radioactiva, vuelvo corriendo a la 'feina'. Aún habiendo evitado la multitud de la hora punta, el metro barcelonés me resulta siempre un tanto agobiante y como me temía ya no tengo la posibilidad de volver a coger aire en el pequeño 'bosque' de almeces que había a la salida. Han arrasado con todo. La tristeza dura apenas un minuto, después me cago en su puta madre casi en voz alta. Llego y lo comento con mis compañeros pero no logro suscitar mucho interés en el tema. Quizás eso lo explique todo.


3. Normalmente me aburro mucho en las clases de inglés, en general las clases de idiomas al uso son un coñazo, así que empiezo a divagar y le digo a la profe irlandesa -una chica joven que me cae muy bien pero que se pasa el tiempo hablando un soporífero 'Business English'- que estoy leyendo una novela que (simplificando) habla de Dublin, y de Irlanda, y de Joyce.
Hablamos dos minutos del Ulysses y me recomienda "The portrait of an artist as a young man". Joyce no es fácil, me dice, pero le aclaro que en cualquier caso lo leeré en español.


4. En el comedor hoy ponen un menú extremeño, todo muy bueno, incluyendo el 'pudding de espárragos' que me ha parecido demasiado sofisticado para ser un plato tradicional extremeño, pero bueno yo no tengo mucha idea ni de gastronomía, ni de Extremadura.


5. Por la tarde vuelve el miedo, el miedo que ultimamente lo inunda todo. Yo he decidido que no vale la pena entrar en el juego. Supongo que no debo preocuparme pero me planteo que en esta vida siempre hay que tener preparado un plan B sobre todo en ciertos aspectos. En ello estamos, aunque no creo que dedique a este tema muchas energías.



Fin

Tuesday, March 23, 2010

Bolaño en el metro

El otro día me pareció ver a Bolaño en el metro, y me acordé de este video:




y a raíz de eso descubrí este documental, si tienen curiosidad tiren del hilo:

http://www.youtube.com/watch?v=f8ScYnZ_1OA




Tengo muchos 'Bolaños' pendientes...

Sunday, March 21, 2010

Recordar el futuro


"En molts sentits, per tant, la crisi espiritual d'avui dia a Europa, la sensació de decadència, sorgeix de la gran buidor de l'esquerra. La fallida del marxisme, l'enfonsament d'una ideologia socialista viable, no solament a França sinó també a Escandinàvia, als Països Baixos, a l'Europa oriental, ha deixat sense casa l'esperança."

(...)

"¿Puede Europa generar nuevos ideales para sus jóvenes? ¿Puede ofrecer una alternativa al modelo norteamericano, un modelo que a menudo ha tenido un éxito magnífico en casa, pero que ha sido destructivo cuando se ha exportado? ¿Qué puede llenar el vacío, el aburrimiento mortal de las vidas públicas y privadas de millones de adolescentes? No conozco ninguna respuesta convincente. El declive de la religión organizada es evidente. La política parlamentaria es menospreciada. La incapacidad de las organizaciones de una Europa unida para provocar interés, y ya no hablemos de entusiasmo, entre los jóvenes es casi ridícula. Esta conferencia se celebra en un museo. Lo único que me atrevo a decirles es esto: el destino de nuestra antigua, cansada y querida Europa depende de que podamos convertir les lieux de mémoire en les lieux de la possibilité. Se nos acaba el tiempo."

George Steiner - Recordar el futuro

Video

Fuente

Y una complicada reflexión:

"¿En qué momento la memoria se convierte en una carga, en un peso inhibidor? (...) La carga de historia y la pasión europea por el archivo y la memoria, tal como se originan en Atenas y Jerusalem, nos han dejado del todo exhaustos."

Thursday, March 18, 2010

Dublinesca




Ultimamente ando algo lento y hasta ayer por la tarde no me di cuenta de que estaría en Madrid el mismo día que Vila-Matas presentaba su libro, así que, tras alguna que otra peripecia que no explicaré, me las ingenié para poder aprovechar al máximo el viaje de trabajo.

El caso es que allí estuve, en la biblioteca madrileña de nombre más santanderino, escuchando a Ray Loriga y al mencionado VM hablar sobre Dublinesca.

Hablaron, entre otras muchas cosas, de los hikikomori, de las ciudades invisibles de Calvino, del carácter policéntrico de la novela -aunque luego afirmó que el centro se encuentra al final del libro-, negó aquello de que es parte de una trilogía (eso está aún por ver) y explicó que las 3 partes del mismo (mayo, junio y julio) se corresponden con Dublineses, Ulises y Finnegans Wake de Joyce.

Una vez acabado el turno de preguntas (algunas entre lo naif y lo impertinente) me firmó el libro, -estuve a punto de decirle que se lo dedicase a un lector Qualunque pero me contuve-, tras lo cual, y para seguir con mi reciente costumbre de salir corriendo de las presentaciones de libros, escapé hacia el último tren a Barcelona.

Escribo esto a trescientos kilómetros por hora mientras me pregunto sobre el universo geográfico vilamatiano y entiendo que ese interés mío en recorrerlo físicamente produzca cierta hilaridad aunque ande yo caliente.

En Estocolmo visité el restaurante Tintarella de Luna que aparece en un cuento de Exploradores del abismo, en unos meses pretendo pasarme por el pasaventiano Herisau, mi "Viaje vertical" empezó en Bremen -que creo fué la primera referencia geográfica del escritor- y pienso regresar pronto al Terreiro do Paço lisboeta que ya conocía antes de que Historia abreviada de la literatura portátil me sumergiera en una cuasi idolatría tan impropia en mi.

Lo dicho, que aspiro humildemente a viajar para perder países y teorías, algo probablemente presuntuoso pero que de momento es la única salida que he podido encontrar.

Y aunque estoy agotado, aquí estoy colgando esta entrada que tanta ilusión me hace y que al menos por hoy responde de manera imprecisa a las dudas que me plantea este lugar virtual.

Monday, March 15, 2010

Procrastineision

Saturday, March 13, 2010

GOA-DUB

Piazza Ferrari


Empiezo a buscar piso y ya estoy cansado.
Aunque eso de 'jugar a las casitas' debiera ilusionarme, en realidad me asusta un poco, bueno, tal vez sólo sea la pereza de uno que quiere siempre estar de paso...

A falta de películas, los libros se acumulan, y mientras espero Dublinesca con la misma ilusión de quien espera un nuevo viaje, leo a Tabucchi cantando el 'Genova per noi' que me sirve de dedicatoria pendiente a C.

Y pienso que Génova podría ser también el Dublín vilamatiano, un viaje del que no regresar.




Con quella faccia un po' cosi'
quell'espressione un po' cosi'
che abbiamo noi prima di andare a Genova
che ogni volta ci chiediamo,
se quel posto dove andiamo
non c'inghiotta e non torniamo piu'
(...)
Genova, dicevo, è un'idea come un'altra.


Con esa cara un poco así,
esa expresión un poco así,
que tenemos antes de ir a Génova,
que cada vez nos preguntamos
si aquel sitio donde vamos
no nos traga y no volvemos más.
(...)
Génova, decía, es una idea como cualquier otra.

Wednesday, March 10, 2010

Recuerdos


Me he leído de una sentada el 'Je me souviens' de Mastroianni, transcripción de una película que espero encontrar pronto y que es una especie de 'Memorias' del actor.

En ellas habla de muchas cosas, de Nápoles, de Roma, de París de su relación con otros 'grandes' como Fellini o De Sica -a este último parece guardaba una admiración y afecto especial- o de muchos de los proyectos cinematográficos frustrados: con Fellini una película sobre la Italia nocturna a través de las comisarias, la idea de hacer una versión tragicómica de un Tarzán cuarentón o su deseo frustrado por aprender a bailar claqué.

Definitivamente Non basta una vita!

... lo de bailar claqué me ha gustado, a mí también me encantaría saber bailar claqué, recuerdo que de pequeño me quedaba embobado viendo a Fred Astaire



¡He encontrado la película en Youtube!, creo que está completa, es sólo cuestión de paciencia...





"Secondo Proust, i paradisi migliori sono i paradisi perduti. E' una frase giustamente famosa. Io mi permetto di aggiungere che forse esistono paradisi ancora più attraenti dei paradisi perduti: sono quelli che non abbiamo mai vissuto, i luoghi e le avventure che intravediamo laggiù - non alle nostre spalle, come i paradisi... perduti che ci riempiono di nostalgia, ma davanti a noi, in un futuro che un giorno forse, come i sogni che si avverano, riusciremo a raggiungere, a toccare. Chissà, forse il fascino del viaggiare sta in quest'incanto, in questa paradossale nostalgia del futuro. E' la forza che ci fa immaginare - o illudere - di fare un viaggio e trovare, in una stazione sconosciuta, qualcosa che potrebbe cambíare la nostra vita. Forse uno smette veramente di essere giovane quando riesce solo a rimpiangere, ad amare soltanto i paradisi perduti"

Mastroianni


Aquí dejo 21 enlaces a los 21 fragmentos de unos 9 minutos cada uno. Sólo he podido encontrarla en italiano y sin subtitulos.

Una maravilla:

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21

Sunday, March 7, 2010

Antídoto


Falsa Baiana
Geraldo Pereira / João Gilberto



A falsa baiana quando entra no samba
Ninguém se incomoda, ninguém bate palma
Ninguém abre a roda, ninguém grita ôba
Salve a Bahia, senhor

Mas a gente gosta quando uma baiana
Samba direitinho, de cima embaixo
Revira os olhinhos dizendo
Eu sou filha de São Salvador


(...)

Pensando en cambiar alemán por português...


Friday, March 5, 2010

Jaurès

Jaurès
Jacques Brel / Zebda

Demandez-vous belle jeunesse
Le temps de l'ombre d'un souvenir
Le temps du souffle d'un soupir
Pourquoi ont-ils tué Jaurès ?

Pourquoi ont-ils tué Jaurès?

http://www.midipyrenees.fr/Zebda-fete-Jaures



"A través de las calles de Europa aparecía cada pueblo con su pequeña antorcha, y ahora ahí esta el incendio (...) La política colonial de Francia, la política hipócrita de Rusia y la brutal voluntad de Austria han contribuido a crear la situación terrible en la que nos encontramos.

Europa se debate en una gran pesadilla (...) Ciudadanos, a pesar de todo, y os digo ésto como una especie de desesperación, no hay más que una posibilidad de mantener la paz y de salvar la civilización, desde el momento en que estamos amenazados de muerte y salvajismo, la de que el proletario reúna todas sus fuerzas, y que todos los proletarios, franceses, ingleses, alemanes, italianos, rusos, pidamos a esos millones de hombres que se junten para que el latido unánime de sus corazones aleje la horrible pesadilla."

Jean Jaurès: Discurso en Lyon, 23 de julio de 1914




http://www.letraslibres.com/index.php?art=9751




Leo el ensayo que S.Zweig dedica a Jaurés en su libro "El legado de Europa":

De repente entró también él y desde aquel momento todo fue suyo: la estancia, que su poderosa voz tonante llenó, y nuestra atención a sus palabras y a sus miradas, pues su cordialidad era tan fuerte, tan manifiesta su presencia, tan cálida la sensación de su vida interior, que inconscientemente cada uno se sentía estimulado y potenciado en la suya propia.

Llegaba precisamente del campo, y su rostro ancho y abierto, en el que destacaban sus ojillos hondos y penetrantes, tenía el sano color del sol, y el apretón de su mano era el de un hombre libre, no cortés sino cordial. Jaurés parecía entonces especialmente contento; trabajando al aire libre, en su huertecillo, con la azada y la pala, había insuflado en su sangre una fuerza y frescura vital, y ahora la compartía y se entregaba con toda la generosidad de su ser. (...)

Nada desautoriza a sus sucesores a afirmar que amó Alemania, pero una cosa es cierta: conoció Alemania, y eso en un francés es mucho. Conoció a personas alemanas , ciudades alemanas, libros alemanes, conoció al pueblo alemán y fue uno de los pocos extranjeros que conoció su fuerza. Por ello la idea de impedir la guerra entre las dos potencias se convirtió para él en una idea vital, en una angustia vital, y su actividad en los últimos años se orientó exclusivamente a ese objetivo. No se preocupó de los insultos, toleró pacientemente que le llamaran le deputé de Berlin y emisario del emperador Guillermo, dejó que se burlasen de él los denominados patriotas y atacó sin piedad a los heraldos de la guerra, a quienes la atizaban y alentaban. (...)

Ya estaba en su garganta el grito que debía llamar al pueblo de Francia, cuando lo asesinaron desde la oscuridad quienes lo conocían en su fuerza inconmovible y a quienes él conocía en sus propósitos y aventuras. Mientras montara guardia, la frontera estaría segura. Ellos lo sabían. Y sólo pasando por encima de su cadáver se desbordó la guerra con el avance de los siete ejércitos alemanes sobre Francia.

Tuesday, March 2, 2010

Foto