Featured 1
Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.
Featured 2
Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.
Featured 3
Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.
Featured 4
Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.
Featured 5
Curabitur et lectus vitae purus tincidunt laoreet sit amet ac ipsum. Proin tincidunt mattis nisi a scelerisque. Aliquam placerat dapibus eros non ullamcorper. Integer interdum ullamcorper venenatis. Pellentesque habitant morbi tristique senectus et netus et malesuada fames ac turpis egestas.
Monday, March 29, 2010
Sunday, March 28, 2010
Tarde


Familistère, Yves-Marie Mahé. 2008, vídeo, 12 min
"La nature humaine fait que les parents aiment leurs enfants plus que les enfants n'aiment leurs parents. Ce film explique pourquoi."
Rodeado de 'modernikis' locales y franceses, que no sé que es peor :-)
Friday, March 26, 2010
Thursday, March 25, 2010
Un día cualquiera

Strangeness made sense. The salt rebuff of speech,
Insisting so on difference, made me welcome:
Once that was recognised, we were in touch
Their draughty streets, end-on to hills, the faint
Archaic smell of dockland, like a stable,
The herring-hawker's cry, dwindling, went
To prove me separate, not unworkable.
Living in England has no such excuse:
These are my customs and establishments
It would be much more serious to refuse.
Here no elsewhere underwrites my existence.
3. Normalmente me aburro mucho en las clases de inglés, en general las clases de idiomas al uso son un coñazo, así que empiezo a divagar y le digo a la profe irlandesa -una chica joven que me cae muy bien pero que se pasa el tiempo hablando un soporífero 'Business English'- que estoy leyendo una novela que (simplificando) habla de Dublin, y de Irlanda, y de Joyce.
Hablamos dos minutos del Ulysses y me recomienda "The portrait of an artist as a young man". Joyce no es fácil, me dice, pero le aclaro que en cualquier caso lo leeré en español.
4. En el comedor hoy ponen un menú extremeño, todo muy bueno, incluyendo el 'pudding de espárragos' que me ha parecido demasiado sofisticado para ser un plato tradicional extremeño, pero bueno yo no tengo mucha idea ni de gastronomía, ni de Extremadura.
5. Por la tarde vuelve el miedo, el miedo que ultimamente lo inunda todo. Yo he decidido que no vale la pena entrar en el juego. Supongo que no debo preocuparme pero me planteo que en esta vida siempre hay que tener preparado un plan B sobre todo en ciertos aspectos. En ello estamos, aunque no creo que dedique a este tema muchas energías.
Tuesday, March 23, 2010
Bolaño en el metro
y a raíz de eso descubrí este documental, si tienen curiosidad tiren del hilo:
http://www.youtube.com/watch?v=f8ScYnZ_1OA
Tengo muchos 'Bolaños' pendientes...
Sunday, March 21, 2010
Recordar el futuro

(...)
"¿Puede Europa generar nuevos ideales para sus jóvenes? ¿Puede ofrecer una alternativa al modelo norteamericano, un modelo que a menudo ha tenido un éxito magnífico en casa, pero que ha sido destructivo cuando se ha exportado? ¿Qué puede llenar el vacío, el aburrimiento mortal de las vidas públicas y privadas de millones de adolescentes? No conozco ninguna respuesta convincente. El declive de la religión organizada es evidente. La política parlamentaria es menospreciada. La incapacidad de las organizaciones de una Europa unida para provocar interés, y ya no hablemos de entusiasmo, entre los jóvenes es casi ridícula. Esta conferencia se celebra en un museo. Lo único que me atrevo a decirles es esto: el destino de nuestra antigua, cansada y querida Europa depende de que podamos convertir les lieux de mémoire en les lieux de la possibilité. Se nos acaba el tiempo."
George Steiner - Recordar el futuro
Video
Fuente
Y una complicada reflexión:
"¿En qué momento la memoria se convierte en una carga, en un peso inhibidor? (...) La carga de historia y la pasión europea por el archivo y la memoria, tal como se originan en Atenas y Jerusalem, nos han dejado del todo exhaustos."
Thursday, March 18, 2010
Dublinesca


El caso es que allí estuve, en la biblioteca madrileña de nombre más santanderino, escuchando a Ray Loriga y al mencionado VM hablar sobre Dublinesca.
Hablaron, entre otras muchas cosas, de los hikikomori, de las ciudades invisibles de Calvino, del carácter policéntrico de la novela -aunque luego afirmó que el centro se encuentra al final del libro-, negó aquello de que es parte de una trilogía (eso está aún por ver) y explicó que las 3 partes del mismo (mayo, junio y julio) se corresponden con Dublineses, Ulises y Finnegans Wake de Joyce.
Una vez acabado el turno de preguntas (algunas entre lo naif y lo impertinente) me firmó el libro, -estuve a punto de decirle que se lo dedicase a un lector Qualunque pero me contuve-, tras lo cual, y para seguir con mi reciente costumbre de salir corriendo de las presentaciones de libros, escapé hacia el último tren a Barcelona.
Escribo esto a trescientos kilómetros por hora mientras me pregunto sobre el universo geográfico vilamatiano y entiendo que ese interés mío en recorrerlo físicamente produzca cierta hilaridad aunque ande yo caliente.
En Estocolmo visité el restaurante Tintarella de Luna que aparece en un cuento de Exploradores del abismo, en unos meses pretendo pasarme por el pasaventiano Herisau, mi "Viaje vertical" empezó en Bremen -que creo fué la primera referencia geográfica del escritor- y pienso regresar pronto al Terreiro do Paço lisboeta que ya conocía antes de que Historia abreviada de la literatura portátil me sumergiera en una cuasi idolatría tan impropia en mi.
Lo dicho, que aspiro humildemente a viajar para perder países y teorías, algo probablemente presuntuoso pero que de momento es la única salida que he podido encontrar.
Y aunque estoy agotado, aquí estoy colgando esta entrada que tanta ilusión me hace y que al menos por hoy responde de manera imprecisa a las dudas que me plantea este lugar virtual.
Monday, March 15, 2010
Procrastineision
Procrastination from Johnny Kelly on Vimeo.
http://es.wikipedia.org/wiki/Procrastinación
Yo a esto siempre le había llamado ser o hacerse el vago.
Saturday, March 13, 2010
GOA-DUB
Aunque eso de 'jugar a las casitas' debiera ilusionarme, en realidad me asusta un poco, bueno, tal vez sólo sea la pereza de uno que quiere siempre estar de paso...
A falta de películas, los libros se acumulan, y mientras espero Dublinesca con la misma ilusión de quien espera un nuevo viaje, leo a Tabucchi cantando el 'Genova per noi' que me sirve de dedicatoria pendiente a C.
Y pienso que Génova podría ser también el Dublín vilamatiano, un viaje del que no regresar.
quell'espressione un po' cosi'
che abbiamo noi prima di andare a Genova
che ogni volta ci chiediamo,
se quel posto dove andiamo
non c'inghiotta e non torniamo piu'
(...)
esa expresión un poco así,
que tenemos antes de ir a Génova,
que cada vez nos preguntamos
si aquel sitio donde vamos
no nos traga y no volvemos más.
(...)
Génova, decía, es una idea como cualquier otra.
Wednesday, March 10, 2010
Recuerdos

En ellas habla de muchas cosas, de Nápoles, de Roma, de París de su relación con otros 'grandes' como Fellini o De Sica -a este último parece guardaba una admiración y afecto especial- o de muchos de los proyectos cinematográficos frustrados: con Fellini una película sobre la Italia nocturna a través de las comisarias, la idea de hacer una versión tragicómica de un Tarzán cuarentón o su deseo frustrado por aprender a bailar claqué.
Definitivamente Non basta una vita!
... lo de bailar claqué me ha gustado, a mí también me encantaría saber bailar claqué, recuerdo que de pequeño me quedaba embobado viendo a Fred Astaire
¡He encontrado la película en Youtube!, creo que está completa, es sólo cuestión de paciencia...
Mastroianni
Aquí dejo 21 enlaces a los 21 fragmentos de unos 9 minutos cada uno. Sólo he podido encontrarla en italiano y sin subtitulos.
Una maravilla:
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21
Sunday, March 7, 2010
Antídoto

Falsa Baiana
Geraldo Pereira / João Gilberto
A falsa baiana quando entra no samba
Ninguém se incomoda, ninguém bate palma
Ninguém abre a roda, ninguém grita ôba
Salve a Bahia, senhor
Mas a gente gosta quando uma baiana
Samba direitinho, de cima embaixo
Revira os olhinhos dizendo
Eu sou filha de São Salvador
(...)
Pensando en cambiar alemán por português...
Friday, March 5, 2010
Jaurès
Jaurès
Jacques Brel / Zebda
Demandez-vous belle jeunesse
Le temps de l'ombre d'un souvenir
Le temps du souffle d'un soupir
Pourquoi ont-ils tué Jaurès ?
http://www.midipyrenees.fr/Zebda-fete-Jaures
"A través de las calles de Europa aparecía cada pueblo con su pequeña antorcha, y ahora ahí esta el incendio (...) La política colonial de Francia, la política hipócrita de Rusia y la brutal voluntad de Austria han contribuido a crear la situación terrible en la que nos encontramos.
Europa se debate en una gran pesadilla (...) Ciudadanos, a pesar de todo, y os digo ésto como una especie de desesperación, no hay más que una posibilidad de mantener la paz y de salvar la civilización, desde el momento en que estamos amenazados de muerte y salvajismo, la de que el proletario reúna todas sus fuerzas, y que todos los proletarios, franceses, ingleses, alemanes, italianos, rusos, pidamos a esos millones de hombres que se junten para que el latido unánime de sus corazones aleje la horrible pesadilla."
Jean Jaurès: Discurso en Lyon, 23 de julio de 1914
http://www.letraslibres.com/index.php?art=9751

Leo el ensayo que S.Zweig dedica a Jaurés en su libro "El legado de Europa":
Llegaba precisamente del campo, y su rostro ancho y abierto, en el que destacaban sus ojillos hondos y penetrantes, tenía el sano color del sol, y el apretón de su mano era el de un hombre libre, no cortés sino cordial. Jaurés parecía entonces especialmente contento; trabajando al aire libre, en su huertecillo, con la azada y la pala, había insuflado en su sangre una fuerza y frescura vital, y ahora la compartía y se entregaba con toda la generosidad de su ser. (...)
Ya estaba en su garganta el grito que debía llamar al pueblo de Francia, cuando lo asesinaron desde la oscuridad quienes lo conocían en su fuerza inconmovible y a quienes él conocía en sus propósitos y aventuras. Mientras montara guardia, la frontera estaría segura. Ellos lo sabían. Y sólo pasando por encima de su cadáver se desbordó la guerra con el avance de los siete ejércitos alemanes sobre Francia.




